De Handelsreiziger

Een reisverslag vanuit Chengdu , China, 2024 Mijn naam is Jesse Simons, normaliter help ik Harry bij het opzetten van zijn blog, het uploaden van de verhalen, de foto’s en de cartoons. De mailtjes waarvoor u zich kunt aanmelden onderin de site met de aankondiging van de nieuwe verhalen, worden door mij geschreven en verstuurd. De bijzondere verhalen van Harry, die altijd met een lach, traan of knipoog zijn geschreven geven mij wekelijks denkvoer aan mijn eigen verre reizen. Ik heb Harry gevraagd of ik deze week de honneurs mocht waarnemen om in de pen te klimmen en één van mijn reisverhalen te delen. In mei 2024 was ik in China vanwege de Canton Fair, deze reis heb ik afgesloten met een weekje vakantie in het snikhete Chengdu in het midden van China. In de avonden hadden mijn partner en ik besloten om een avondje te dineren bij de Jianshe Road Night Market, een bekende street food markt . In plaats van dineren met een blazende air c o in de nek besloten we bij de verschillende kraamp...

Een reisverslag langs de snelweg van Lagos naar Benin/Onitscha, Lagos (1993). Nigeria is een groot land met veel inwoners, 100 Miljoen in 1993. Nu in 2025 zijn dat er al 240 Miljoen. En voor 2050 een half miljard inwoners. De federale regering in Abuja begreep dat een goede infrastructuur belangrijk is voor de 36 deelstaten. Het plan was om alle belangrijke steden met snelwegen te verbinden. Vanuit de havenstad Lagos werden snelwegen aangelegd of toch in ieder geval een poging daartoe. Zo ook een “snelweg” van Lagos via Benin naar Onitscha. Die afstand is ongeveer 450 KM. Tot Benin is dat vierbaans, daarna twee rijstroken. Het rijden in Afrika is sowieso vol avontuur, gevaarlijk, en verkeersinzicht is onbestaand.   Een rijbewijs is sowieso onzin. Niet Afrikanen rijden nooit zelf, altijd met een lokale chauffeur. Bij het aanleggen van deze snelwegen hadden ze goed gekeken hoe dat in Europa gedaan wordt. Twee rijstroken heen en twee terug en natuurlijk met middenberm. Net zoals...

Een reisverslag vanuit 5 sterrenhotels in Kampala, Nairobi, Libreville, Adidjan, Lagos, Accra etc. (1992). In veel Afrikaanse landen zijn heel veel NGO’s actief. Deze niet-gouvernementele organisaties leggen zich toe op gezondheid, onderwijs, landbouw, water, politieke ontwikkeling en nog veel meer. Het voert te ver om ze allemaal te benoemen, maar een aantal zijn bij ons heel bekend: Cordaid, Oxfam Novib, UNESCO, UNICEF, Amnesty, Mama’s for Africa, Amref, etc., etc. Daarnaast zijn er de kerken en kerkgenootschappen die zich ook met Afrika bemoeien. Alles bij elkaar werken voor deze NGO’s vele duizenden niet-Afrikanen en lokale mensen. Die moeten allemaal voor korte of langere tijd hun werk doen. Hoe gaat dat? Als ze neerstrijken in een land, wordt er eerst in een van die mooie hotels voor weken en veelal maanden een kamer geboekt. Direct worden er grote terreinvoertuigen aangekocht. Toyota Land Cruiser, Mitsubishi Pajero, Land Rovers (+30-50% importbelasting). Die worden gelij...

Een reisverslag vanuit Lagos, Nigeria, 1992. Nigeria is een groot land. Van Lagos naar Onitsha is nogal een eind en duurt minstens zes tot acht uur met de auto. Onitsha is de grootste marktstad van West-Afrika, dus had de regering het plan opgevat om een snelweg aan te leggen. Als je Lagos verlaat, kom je langs de eerste tolpoort. Dat waren ooit nieuwe tolpoorten, want alles wat daarop leek, is nu foetsie. Stoplichten, huisjes, kassa’s, slagbomen en de rest zijn nu nuttig gemaakt bij de mensen thuis. Alleen de betonnen stootblokken staan er nog, omdat die niet netjes te verwijderen waren. Ambtenaren die een paar Naira tolgeld moeten innen, zijn er nog wel. Geen kaartjes, geen kassa, wel een grote zwarte hand die al die Naira-briefjes in zijn zak propt. Wat daar aan het einde van de dag van naar de staat gaat, is een grote vraag. Dit is een van de meest begeerde banen van heel Lagos. Omdat het verkeer zijn snelheid moet matigen, ontstaat er een enorme markt waar van alles wordt aa...

Een reisverslag vanuit Unugu Airport, Nigeria, 1999 In Nigeria is alles, maar dan ook alles, uitgewoond en afgeleefd. Het beste hotel van Onitsha had geen stromend water. In de badkamer stond wel een felgroene emmer. Ik vroeg de manager of hij het water kon aanzetten omdat ik wilde douchen. Het antwoord was: "You give me bucket, I give you water." En zo geschiedde. Naar beneden (lift kapot) en met een emmer water weer naar boven. Hij zei nog: niet al het water gebruiken, want dit was ook om het toilet door te spoelen. Eind goed, al goed. De tweede dag in Onitsha was wat uitgelopen en we besloten om samen terug te vliegen naar Lagos, in plaats van met de speciale nachtbussen. Die zijn bemand met militairen (voor- en achterin) omdat het 's nachts veel te gevaarlijk is. Enugu Airport was redelijk dichtbij, dus wij snel daar naartoe om te proberen de avondvlucht naar Lagos te nemen. Enugu is een klein en afgeleefd vliegveldje dat werd aangedaan door Nigeria Airways (NA...

E en reisverslag vanuit Praag, Tsjechoslowakije, April 1984 Mijn eerste trip naar Praag was in 1984 en het werd zeker niet mijn laatste. In deze communistische, centraal geleide economie werd alles vanuit Praag geregisseerd. In 1977 werd midden in Praag een "wolkenkrabber" gebouwd. Met 104 meter hoogte stelde dat bitter weinig voor, maar voor de communisten was dit toch wel een hele prestatie. Het gebouw zou door het leven gaan als City Empiria Motokov . Het was van een teleurstellende architectuur. Op de 27 verdiepingen deden allen partijleden zonder morren wat hen werd opgedragen. Motokov was de centrale in- en verkooporganisatie van machines en machineonderdelen. Hier probeerde men alles wat ze in Tsjechoslowakije maakten aan het buitenland te verkopen, en kocht men ook producten van buiten in. Dit alles gebeurde altijd in harde valuta, zoals de D-mark en de US dollar. Vlucht naar Praag en dan in een hotel voor alleen buitenlanders. Ik had mijn huurauto (een VW Golf)...

E en reisverslag vanuit Douala, Kameroen, december 1995. Al mijn reizen naar Afrika werden vooraf goed gepland. Mijn secretaresse, Marie-Paule, begon daar al mee in de maand april. Vanuit Zuid-Afrika ging dat meestal langs het westen omhoog naar Congo-Brazzaville, Gabon, Kameroen en zo verder. De vlucht van Libreville, Gabon, naar Douala, Kameroen, was gepland met Cameroon Airlines op 7 december 1995. Cameroon Airlines leek heel wat, maar ze hadden maar vijf vliegtuigen. Alle voormalige Franse koloniën in Afrika vlogen met Airbus-vliegtuigen; het bleef onduidelijk waarom, maar Cameroon Airlines vloog met twee Boeing 737-200's uit 1985. De president van dit straatarme land vloog altijd met zijn Boeing 747 Jumbo Jet. Algemeen is bekend dat veel Afrikaanse vliegmaatschappijen hun vloot slecht onderhouden. Bij mankementen wordt er gewoon doorgevlogen tot het gaatje.   Op 3 december 1995 vloog een van de twee Boeing 737's van Cotonou in Benin naar Douala, Kameroen. Bij het nader...

E en reisverslag vanuit Nairobi, Kenya, december 1994 Hotel InterContinental staat aan Parliament Square, tegenover, hoe kan het anders, het Keniaanse parlementsgebouw. Nairobi is een grote stad met heel veel volk. Gemeentelijk openbaar vervoer is onbestaande en als er al vervoer is, zijn dat van die gammele oude Volkswagen-busjes, met een chauffeur, twintig zwetende passagiers en natuurlijk het hulpje van de chauffeur. Die hangt altijd rechts buitenboord; dat is degene die moet opletten dat er niet een slimmerik is die denkt gratis mee te kunnen rijden, want die hangt dan weer links buitenboord. Verder is dat een druk baasje, want hij moet geld innen en hij bepaalt ook wie wel en niet mee mag. Ook moet hij goed opletten dat hij op tijd op zijn busje springt, want zijn baas kijkt daar niet naar. Dat kan ook niet, want buitenspiegels ontbreken. Comfortabel is het niet met z'n twintigen in dat busje. Airco is er ook niet, maar dat is geen probleem, want die busjes hebben sowieso ...